Historia Polskiego Towarzystwa Akupunktury


prof. Zbigniew Garnuszewski

W latach powojennych akupunktura była w Polsce metodą niemal nieznaną. O pionierach akupunktury w XVII stuleciu (Michał Boym) i w XIX wieku (Antoni Baranowski i Józef Domaszewski) zapomniano i sądzono, że metoda ta u nas nie ma żadnych tradycji. W latach sześćdziesiątych naszego stulecia kilku lekarzy samouków próbowało leczyć akupunkturą nieoficjalnie, bez wiedzy i zgody władz służby zdrowia. Lekarze ci nie mieli odpowiednich kwalifikacji i dlatego opinie chorych leczonych przez nich były różne, najczęściej pozbawione entuzjazmu. Sytuacja zaczęła się zmieniać po moim powrocie z kilkutygodniowego pobytu w Japonii, Hongkongu i Singapuru, w roku 1971, w czasie którego poznałem bliżej akupunkturę w wykonaniu chińskich i japońskich mistrzów. Wówczas rozpocząłem propagowanie tej metody w Polsce. Początkowo natrafiałem na mur niechęci ze strony władz Służby Zdrowia i kolegów lekarzy, ale stopniowo sytuacja zaczęła się zmieniać na korzyść. W roku 1975 skierowano mnie na przeszkolenie do Chin i po powrocie pozwolono na uruchomienie w roku 1978 pierwszej w Polsce Poradni Leczenia Akupunkturą w Warszawie. W rok później za zgodą władz rozpoczęliśmy szkolenie lekarzy na kursach akupunktury, które prowadzimy do dnia dzisiejszego. W 1981 roku zezwolono nam na utworzenie Sekcji Refleksoterapii (Akupunktury) przy Zarządzie Głównym Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, którą przekształcono w roku 1987 w samodzielne Polskie Towarzystwo Akupunktury (PTA). Celem tego towarzystwa było szkolenie i dokształcanie lekarzy, organizowanie kursów akupunktury, konferencji i zjazdów oraz badań naukowych, a także nawiązywanie i podtrzymywanie kontaktów międzynarodowych, przede wszystkim z krajami Dalekiego Wschodu. W roku 1986 utworzono stanowisko specjalisty krajowego do spraw akupunktury w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej, które powierzono mojej osobie. Ten ostatni fakt był równoznaczny z oficjalnym uznaniem akupunktury w Polsce. Ogromnym wydarzeniem i ważnym osiągnięciem było wybudowanie pawilonu przeznaczonego na akupunkturę w Warszawie przy ulicy Winnickiej 10, w którym uruchomiono w czerwcu 1988 roku Stołeczne Centrum Akupunktury, wiodącą w skali krajowej placówkę usługową, szkoleniową i naukową, jedną z największych w Europie. Obecnie w Polsce zabiegi akupunkturowe wykonuje 1112 lekarzy, absolwentów kursów organizowanych przez Polskie Towarzystwo Akupunktury, którzy codziennie robią ponad 10 tysięcy zabiegów, a rocznie ponad 2 miliony. Należy zaznaczyć, że obecnie mamy silną pozycję na terenie międzynarodowym, o czym świadczy wybór mojej osoby na stanowisko wiceprezydenta Światowej Federacji Towarzystw Akupunktury z siedzibą w Pekinie. Jest to największe w świecie stowarzyszenie akupunkturzystów zrzeszające ponad 60 tysięcy lekarzy

Z dokonań polskiej akupunktury w ciągu ostatnich 25 lat na szczególna uwagę zasługuje następujące wydarzenia:

1. Uruchomienie w Warszawie przy ul. Pasteura 10 pierwszej w Polsce Poradni Leczenia Akupunkturą w październiku 1978.
2. Uruchomienie w Łodzi Poradni Leczenia Bólu przy Klinice Neurologii Akademii Medycznej w lutym 1978 roku.
3. Ostateczne uznanie akupunktury przez Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej i powołanie stanowiska specjalisty krajowego d/s akupunktury w 1986.
4. Utworzenie Sekcji Refleksoterapii przy Zarządzie Głównym Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, przekształconego w 1987 roku w Polskie Towarzystwo Akupunktury.
5. Zainicjowanie kursów akupunktury dla lekarzy w roku 1979 i systematyczne ich prowadzenie (odbyły się 62 kursy, w których uczestniczyło 1450 lekarzy).
6. Zorganizowanie S Ogólnopolskich Konferencji Akupunktury, na których przedstawiono dorobek naukowy polskiej akupunktury.
7. Powstanie Łódzkiego Oddziału PTA w 1991 roku.
8. Powołanie (na wniosek Specjalisty Krajowego) przez Rektora Akademii Medycznej w Łodzi Specjalisty Regionalnego d/s Akupunktury (rok 1996).
9. Doprowadzenie do ukończenia i zatwierdzenia 5 dysertacji doktorskich na temat akupunktury.
10. Dynamiczny, stały wzrost liczby członków Polskiego Towarzystwa Akupunktury.
11. Liczny aktywny udział polskich lekarzy akupunkturzystów w międzynarodowych kongresach akupunktury.

W okresie od 1975 do 1996 roku w 40 kongresach akupunktury uczestniczyło ponad 450 polskich lekarzy specjalistów akupunktury, z których ponad 50 wygłosiło dobrze przygotowane wykłady i referaty. Dużym sukcesem jest uwzględnienie akupunktury w projekcie szkoleniowym Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej, w którym to projekcie akupunktura została zaliczona do specjalności kierunkowych (nadspecjalności). Plany pracy na najbliższą przyszłość Zarząd Polskiego Towarzystwa Akupunktury dołożył starań aby akupunktura weszła na stale do metod leczniczych naszej służby zdrowia. Towarzystwo nasze będzie dążyć do zintegrowania medycyny Dalekiego Wschodu z medycyną europejską i do powstania jednej medycyny bardziej skutecznej i doskonałej. Pierwsze polskie publikacje związane z Tradycyjną Medycyną Chińską Początki polskiej akupunktury sięgają siedemnastego stulecia. Pierwszym Polakiem, który zapoznał się z akupunkturą tudzież pozostałymi metodami diagnostycznymi i terapeutycznymi Tradycyjnej Medycyny Chińskiej był polski jezuita Michał Boym, który przebywał w Chinach od roku 1644 do chwili śmierci, to jest do roku 1659. Michał Boym po opanowaniu języka chińskiego zapoznał się z medycyną chińską. Zdobytą wiedzę wykorzystał do napisania dwóch książek. Są to: 1. Rośliny lecznicze chińskie (Flora Sinensis) oraz 2. Klucz do medycyny chińskiej (Clavis Medica ad Chinarum Doctrinam de Pulsibus). Pierwsza ukazała się w roku 1656 w Wiedniu, a druga w roku 1696 w Norymberdze. Pionierskie prace Michała Boyma stanowią rewelację na skalę światową i dowodzą, że korzenie polskiej akupunktury sięgają połowy siedemnastego wieku. Pierwsze polskie dysertacje doktorskie Do niedawna sądzono, że polska akupunktura nie może się poszczycić żadnymi osiągnięciami przed rokiem 1971. Tymczasem badania historyczne ostatnich lat wykazały, że już przed ponad stu pięćdziesięciu laty najstarsze polskie uniwersytety wykazały zrozumienie dla Tradycyjnej Medycyny Chińskiej i popierały badania związane z akupunkturą i termoterapią (moksą). Dzięki życzliwemu stanowisku Wydziałów Lekarskich Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i Uniwersytetu Wileńskiego ukazały się dwie dysertacje Antoniego Baranowskiego i Józefa Domaszewskiego, poświęcone akupunkturze i moknie. Na podstawie pracy o moknie Antoni Baranowski uzyskał stopień doktora medycyny w roku 1828 na Uniwersytecie Wileńskim, a Józef Domaszewski w roku 1830 obronił na Uniwersytecie Jagiellońskim dysertację doktorską na temat akupunktury, uzyskując stopień doktora medycyny i chirurgii. Obie prace doktorskie, uznane i zatwierdzone przez Wydziały Lekarskie Uniwersytetów: Jagiellońskiego i Wileńskiego, należały do nielicznej grupy europejskich prac na temat Tradycyjnej Medycyny Chińskiej. Wchodzą one w skład pierwszej dziesiątki dysertacji doktorskich na ten temat w świecie. Niestety, uległy one zapomnieniu i dlatego do ostatnich lat sądzono mylnie, że nie mamy żadnych tradycji w dziedzinie akupunktury. Na szczęście jednak prace te, dzięki doktorowi Januszowi Bromboszczowi z Krakowa oraz mojemu przyjacielowi, docentowi Talewskiemu, historykowi medycyny z Zakopanego, zostały przed 15 laty wydobyte z zapomnienia. Prekursorzy polskiej akupunktury Antoni Baranowski i Józef Domaszewski znaleźli obecnie kontynuatorów w osobach Jana Szopińskiego, Li Tan-nin, Gabrieli Pollak­Węgłowskiej, Piotra Woźniaka i Wiesławy Stopińskiej, którzy w ostatnim dziesięcioleciu uzyskali stopnie doktora medycyny na podstawie dysertacji na temat akupunktury.



© 2006 Copyright PTA. All Rights Reserved.
Created by ewitryna.pl
o pta | dla pacjentów | dla lekarzy | historia | nasi przyjaciele | linki | akupunktura polska